Vídjódagbók eða hvernig á maður annars að muna þetta allt saman?

Ég hef ákveðið að skrifa eins mikið og ég get um myndir sem ég horfi á. Ástæða: til þess að ég gleymi ekki um hvað þær eru - eða það sem verra er, gleymi að ég hafi séð þær. Ég gleymi þessu auðvitað ekki strax, en í ellinni, þegar ég sit við drykkju í kellingakommúnunni okkar Kristínar Svövu, munum við lesa facebook-síður og blogg marga áratugi aftur í tímann. Mögulega munum við prenta þetta allt saman út og setja í möppur. Hver veit? Og þá er eins fokking gott að ég geti sullað í sérríi og lesið um myndirnar sem ég varði æsku minni í að horfa á.

Þybbni gaurinn heldur á sílikoni úr brjóstum sænsks þjóðfræðinema sem hafði breyst í lesbíska vampíru, allur útataður í "sæðinu".

Fyrsta mynd kvikmyndaklúbbsins Le Chat Botté þetta sumarið ber hinn stórkostlega titil Lesbian Vampire Killers (2009). Þetta er steikt hryllingsgrínmynd um vini sem fara í ferðalag til ensks smáþorps. Þetta er ekkert venjulegt þorp, vegna þess að fyrir mörgum öldum síðan var lögð sú bölvun á það að dætur bæjarbúa breyttust ekki bara í vampírur, heldur lesbískar vampírur á átján ára afmælisdaginn sinn. Ég veit - þetta hljómar æðislega.

Myndin var samt bara svolítið fyndin. Ekki tímasóun eða neitt svoleiðis (en svo má líka deila um það hversu háan standard ég hef). Það áhugaverðasta við hana er kynjahúmorinn í henni - strákarnir tveir eru mjúkar, viðkvæmar skræfur, en stelpurnar eru annars vegar sænskir þjóðfræðinemar sem líta út eins og soft-core klámmyndaleikkonur og hins vegar afskaplega stíliseraðar "lesbískar" (bara tvær þeirra létu vel hver að annarri) blóðsugur. Strákarnir þurfa svo, ásamt þeirri greindustu af sænsku þjóðfræðinemunum, að sigra vampírurnar - en í hvert skipti sem þeir drepa vampíru dembist yfir þá (og þá sérstaklega annan þeirra, sem er hræddur þybbinn gaur) hvítur slímkenndur vökvi - sem minnir óneitanlega á sæði. Þannig má segja að hvert vampírumorð hafi í för með sér einhvers konar "money shot".

Vagina dentata!

Önnur sumarmynd þess stígvélaða var Tokyo Gore Police (2008). Hún var mjög áhugaverð og ég mæli alveg með henni - fyrir þá sem eru ekki haldnir geldingarótta á háu stigi.

Myndin gerist í Tokyo framtíðarinnar og þar er allt í fokki: lögreglan hefur verið einkavædd (og gerir alveg sjúklega góðar auglýsingar), fólk nýtur þess að skera sig (það eru líka gerðar voða krúttlegar rakvélablaða-auglýsingar) og ofbeldisfullar, stökkbreyttar manneskjur sem geta breytt sárum sínum í vopn, ógna samfélaginu. Aðalpersóna myndarinnar er lögreglukonan Ruka sem fer um með samúrajasverð og ætlar sér að finna og drepa morðingja föður síns.

Meðlimir Le Chat Botté þurfa stundum að gera eitthvað annað en að glápa og þess vegna höfum við ekki horft á fleiri myndir enn. En ég, svona prívat og persónulega, horfði á tvær ágætar myndir í gær.

Þessi mynd af Edward Norton og Richard Gere sýnir glögglega hversu ómögulegt það er fyrir Richard Gere að leika það að honum sé ógnað þegar það er verið að ógna honum. Hann hefur bara þannig andlit að það er alltaf eins og hann sé að fara að brosa. Sorrý.

Fyrri myndin sem ég horfði á, Primal Fear (1996), er hluti af oh-what-a-twist!-þema sem ég er að taka fyrir. Semsagt myndir á borð við The Sixth Sense, The Crying Game, The Others og Oldboy. Jájá, þetta var alveg góð mynd. Svolítill svona "Ég er siðlaus framapotari á Manhattan sem vill gellu(r), peninga og völd" fílingur í henni, sem minnti mig á Wall Street og Boiler Room. Fín mynd.

Rosafallegt á meira en 2000 kílómetra dýpi.

Seinni mynd gærdagsins var The Abyss (1989). Hún er góð, svona "E.T. mætir Alien-myndunum neðansjávar"-mynd. Ég var að minnsta kosti mjög glöð með hana. Það vantaði ekki hin hefðbundu átök milli fólks sem er lokað inni í frekar litlu rými í nokkra klukkutíma: Kynferðisleg spenna milli viðkunnanlegs verkamanns og hámenntaðrar konu sem öllum finnst vera tík. Sturlaður maður sem vinnur fyrir bandaríska herinn ákveður að taka málin í sínar hendur eftir að öll samskipti við yfirborðið eru rofin. - Þetta venjulega: stéttaátök, kynjavesen og valdabarátta.

Það var líka nóg af spennandi neðansjávarsenum þar sem maður er skíthræddur um að súrefnistankurinn tæmist, að fólk drukkni. Það er ein svona sena (sem svipar til senu í Alien: Resurrection minnir mig), þar sem fólk þarf að synda (án kafaraútbúnaðar) töluverðan spotta á milli klefa kafbátarins til að bjarga málunum. Yfir svona senum fer maður ósjálfrátt að halda niðri í sér andanum með persónunum og brjálast af innilokunarkennd og spennu. Það kannast náttúrulega allir við þetta.

Jæja. Þá er þetta bara komið. Nema að ég reyndi að byrja geðveikrarmóður-þemað í kvöld með því að horfa á grínmyndina Smother (2008) með mömmu, en hún var svo léleg að við þurftum að hætta. Eins og titillinn er nú frábær.

Deyðu! Deyðu elskan mín!

Hin geldandi móðir í Die! Die! My Darling!

Í kvöld horfði ég á mynd sem hefur lúrt og beðið eftir mér í tölvunni um nokkurra mánaða skeið. Ég las fyrst um hana í uppáhaldsbókinni, The Monstrous-Feminine, en þar er minnst á hana í köflum um hina geldandi konu - þá sérstaklega hina geldandi móður. Móðirin sem skrímsli er áberandi í fjölmörgum hryllingsmyndum. Þá er hún yfirleitt pósessíf og stjórnsöm í framkomu við afkvæmi sitt, gjarnan son sinn, eins og til dæmis í þessari mynd Die! Die! My Darling! (eða Fanatic eins og hún er reyndar líka kölluð), Psycho og Friday the 13th. Ég er mjög hrifin af geðveiku mæðrum bíómyndanna, líka þeim sem eiga stelpur, eins og ofsatrúuðu og ráðvöndu mömmurnar í Carrie og Now Voyager (og þótt sú síðarnefnda sé kannski almennt ekki flokkuð sem hryllingsmynd er móðirin í henni skrímsli).

Die! Die! My Darling! fjallar um stúlku sem kemur til Englands með unnusta sínum og ákveður þvert á vilja unnustans, að heimsækja móður fyrrverandi unnusta síns (sem hafði framið sjálfsmorð). Hún keyrir ein að húsi móðurinnar sem er í útjaðri lítils sveitaþorps (sem minnir einna helst á einhvers konar blöndu af sögusviði The Texas Chainsaw Massacre og Psycho). Þar hittir hún dauðhrædda þjónustustúlku, undarlegan mann með riffil og þroskaheftan mann (en nærvera slíkrar persónu er oft notuð til að gera aðstæður óhugnarlegri eins og sjá má í I Spit on Your Grave og Texas Chainsaw, þar sem þroskaheftir menn eru meðfærilegir og hvattir til illra verka af sjúkum vinum eða fjölskyldu). Þar hittir hún auðvitað líka hina hræðilegu móður sem vill að hún gisti nú eina nótt hjá þeim, tali um hinn látna unnusta og biðji fyrir honum. Svo kemur náttúrulega í ljós að mamman er snargeðveik kona sem var einu sinni eldhress leikkona í Hollywood en maðurinn hennar hafði hjálpað henni að sjá að hún lifði ekki Guði þóknanlega og kennt henni að vera siðprúð og hrein. Móðirin vill náttúrulega að konan sem hafði verið trúlofuð syni hennar sé hrein líka, en þegar hún kemst að því að hún er hvorki hrein mey, né ætlar hún sér ekki að lifa ein í sorg þangað til hún sameinast hinum látna syni á himnum, vill hún ekki sleppa henni.

Ég ætla ekki að segja hvað gerist svo (er líklega búin að segja of mikið hvort sem er), en mér fannst bara nokkuð gaman að horfa á þetta, þótt mikið í myndinni hafi verið fyrirsjáanlegt.

Það sem mér fannst líka gaman var að skoða feril leikkonunnar Tallulah Bankhead, sem var í hlutverki móðurinnar. Tallulah var vinsæl leikkona bæði á Broadway og West End, en henni gekk ekki eins vel í kvikmyndum og í leikhúsinu. Það er hægt að lesa ýmsar sögur á netinu um það hversu léttlynd og óhefðbundin kona hún var, mestmegnis er þetta kannski lygi, en ef eitthvað brot af þessu er satt þá finnst mér hún algjör töffari. Hún á víst að hafa sofið hjá ótalmörgum mönnum og konum, en lengsta samband sem vitað er til að hún hafi verið í entist í eitt ár. Ef marka má orðróm var hún "meira en bara vinkona" t.d. Gretu Garbo, Marlene Dietrich, Joan Crawford, Eva Le Gallienne, Alla Nazimova, Mercedes de Acosta og Billie Holliday. Tallulah var þekkt fyrir að halda villt partý, hún var hnyttin og frökk, en átti það líka til að fara úr öllum fötunum.

Ein saga af henni er þannig að hún á að hafa hitt Chico Marx í partýi áður en hún fór að vera þekkt fyrir óheflaða hegðun sína. Fólk hafði áhyggjur af því að hún myndi móðgast vegna einhvers sem Chico segði, en Tallulah kom úr fjölskyldu virtra stjórnmálamanna demókrataflokksins. Búið var að biðja Marx um að halda sig á mottunni þegar þau "hittast við púnsskálina":

Marx: Miss Bankhead.

Tallulah: Mr. Marx.

(Allir í kring andvarpa af létti)

Marx: You know, I really want to fuck you.

Tallulah: And so you shall, you old-fashioned boy.

Það eru reyndar til ótrúlega margar sögur af henni og mörg góð "kvót", en mér er núþegar farið að líða eins og ég sé að slúðra. Það bara kætti mig svo mikið að bera saman sögurnar af henni og svo persónuna sem hún leikur í myndinni.

Tallulah Bankhead, ungt partýdýr.

Bratwurst eða afhverju get ég ekki hætt að hugsa um þetta?

Mér er algerlega fyrirmunað að skilja hvers vegna Þjóðverjar, sem eru svo þekktir fyrir pulsurnar sínar, geta ekki gert pulsubrauð sem passa fyrir pulsurnar. Ég meina, þetta er náttúrulega fyrir neðan allar hellur.

Nú hef ég verið í Berlín í bráðum fjóra mánuði og þetta er það eina sem ég hef að segja.
Takk fyrir.

Meiri hryllingur

Hér bæti ég inn flestum af þeim hryllingsmyndum sem horft hefur verið á síðan jólahryllingsmyndamaraþoninu. Þetta er svona til að reyna að halda utan um þetta og líka til að sýna það að við gefumst ekki upp. Við munum halda áfram að horfa og reynið bara að stoppa okkur. Afsakið það að ég bloggi ekki um neitt sem skiptir máli. Ef ég gerði það, þá þyrfti ég að blogga miklu oftar og það er mér algerlega ofviða.

Blóðrauð hryllingsjól, 28. des 2008 - 4. jan 2009.

Le Chat Botté átti svo sannarlega blóðrauð hryllingsmyndajól. Vissulega var um ákveðinn raunveruleikaflótta að ræða, raunverulegi hryllingurinn þessi jól eru aðfarir Ísraelsmanna gegn Palestínumönnum á Gaza. Þetta var svona tilbúinn, fjarstæðukenndur afþreygingarhryllingur.

Vagina dentata eða óður til hinnar tenntu píku.

Gleðileg gleðijól.

Ég vil bara nota tækifærið, svona rétt áður en við förum til foreldra Ingólfs með hnetusteikina mína og góða skapið, til að benda á það hversu vitlaus - alveg bara skemmtilega vitlaus - Kolbrún Bergþórsdóttir er. Ég las pistilinn hennar í mogganum í dag og þótt að ég búist nú yfirleitt ekki við neinu gáfulegu, þá gat ég ekki stillt mig um að hlægja og blogga svolítið. Það eru nú jólin. Kolbrún skrifar í pistli sínum um það að fólk sem mótmælir gleðjist ekki um jólin og bara svona almennt og yfirleitt, vegna þess að það er svo á móti öllu og öllum. Þetta þykir mér fyndið vegna þess að ég held að fólk, sem lætur skoðanir sínar í ljós og berst fyrir því sem það trúir á, sé einmitt miklu miklu glaðara og hamingjusamara en þeir sem trúa ekki á það að mótmæli breyti nokkru eða að þjóðfélagið geti orðið betra en það er núna. Fólkið sem situr heima og röflar yfir þeim sem hrópa skoðanir sínar niðri á Austurvelli eða annars staðar - en það er einmitt það sem Kolbrún gerir, röflar og fær útrás fyrir gremju sína, bæði í pistli í mogganum í dag og fyrr í vikunni - hefur gefist upp, eða aldrei áttað sig á óréttlætinu sem gegnsýrir samfélag okkar.

Gleðileg jól!!