Þegar hann horfir á mig er ég Mariah Carey

Hvarvetna heyrist í fólki segja það sama: Kapítalisminn er það skársta sem er í boði (af mörgum illum kostum). Það er auðveldast að leyfa þeirri trú að fylla upp tómið, breiða yfir tilvistarlega eymd okkar.

Ég get ekki annað en tengt það við það sem ég hef verið að lesa þessa dagana, um þekkingu og vald. Þessi orðræða um kapítalismann hefur bara gildi á meðan fólk trúir henni, hún missir mátt sinn ef fólk efast um hana (svona eins og krónan gerði). Valdið hefur gefið staðhæfingunni stöðu þekkingarinnar, en hið ríkjandi kapítalíska kerfi heldur velli vegna þess að það (og orðræðan) stjórnar því hvernig fólk hugsar og hvað það segir (og segir ekki). Við erum öll að passa okkur, fæstir þora að segja að þeir séu á móti kapítalismanum nema þeir séu umkringdir hatursmönnum hans. Það er stöðugt verið að fylgjast með okkur, en það eru sérstaklega við sjálf sem fylgjumst með okkur sjálfum. Nema við kjósum að skipa okkur í jaðarhóp og hrópa opinberlega gegn kapítalismanum, en það veldur því vandamáli að jaðarhópurinn staðfestir miðjuna.

Hvernig er hægt að breyta því hvernig fólk hugsar? Nám á til dæmis að gera það, en það virkar sjaldnast. Aðallega vegna þess að fólk heldur svo oft að nám sé vinna, djöfulsins kjaftæði sem það er. Nám er (fyrir utan það að vera nautn), eitthvað sem á að breyta því hvernig maður hugsar. Hvað annað.. Veit ekki, orgía? Kynlíf gegn kapítalisma?

Er Lisa Edelstein Joan Crawford endurfædd?

Auðvitað ekki.

Mér finnst þær samt eitthvað svo líkar.





Auk þess fékk ég skyndilega löngun til að birta hér myndir af tveimur af allmörgum sökudólgum þess að ég er að fara að sofa núna, kl. 05:11 og þarf að vakna eftir tvo tíma. Fjórða sería af House - sem ég er blessunarlega búin að horfa á upp til agna (Lisa Edelstein leikur Dr. Cuddy)- og rökkurmyndir (Joan Crawford leikur í nokkrum rökkurmyndum eins og ég hef áður minnst hér á) hafa haldið mér álíka mikið frá náminu og fjármálaumræða síðustu daga. Þessar konur eru bara hættulegar.

Köttinn minn dreymir eitthvað stórkostlegt.

Mér líður grunsamlega vel miðað við það hversu illa bönkunum líður.
Ég get bara ekki annað. Mér þykir veðrið síðustu daga yndislegt, þegar ég kem heim liggur kötturinn svona upp í rúminu og bíður eftir mér, þá fer ég að þýða forngrísku (svo heppilega vill til að það er aldrei minnst á kreppu eða neitt sem gerst hefur allrasíðustu árhundruð í skólabókinni), eða lesa skáldsögu eða um skáldsögur. Jafnvel að horfa á bíómyndir eða lesa um bíómyndir. Hvert sem ég lít eru flóttaleiðir frá því sem ég veit að er að gerast vegna þess að stundum kíki ég í dagblað eða á mbl.is. Ég þarf að fara þessar flóttaleiðir vegna þess að ég veit ekki hvað ég ætti annað að gera. Hins vegar hefur þetta áhrif á allt sem ég hugsa og ég er hrædd um að verða kannski eitthvað skrítin.
Þegar lögreglan ruddist inn í flóttamannabúðir í Njarðvík fyrir ekki svo löngu (manni finnst bara langt síðan vegna þess að fólk er löngu farið að hugsa um annað), fór ég strax að hugsa um bók sem ég var nýbúin með, The Trial, og mér fannst augljóst að það eina sem er furðulegt eða "kafkaesque" við bókina er sú staðreynd að K., maðurinn sem ruðst er inn hjá (í bókinni) án útskýringa eða nærgætni var bankamaður á uppleið. Þegar fólk les bókina (eða sér kvikmyndina sem Orson Welles gerði - mjög góð) finnst því þetta fáránlegt - það setur sig í spor aðalpersónu. En þegar fólk heyrir af því að komið sé svona fram (og jafnvel verr) við flóttamenn þá finnst þeim það einhvern veginn eðlilegra. Flóttafólk er öðruvísi en við (þótt mig langi reyndar frekar að kynnast flóttafólki en háttsettum bankamönnum). Þá fór ég að hugsa um mynd sem ég hafði séð 11. september (á degi húsleitarinnar), The Day the Earth Stood Still. Mér fannst hún líka fjalla um það sem gerðist í Njarðvík; um ótta fólks við hið ókunnuga og það hvernig hystería brýst út í umræðu þar sem menn vita almennt ekki um hvað þeir eru að tala. Lögregla eða yfirvöld hafa leyfi til þess að gera hvað sem er vegna þess að allir eru svo sannfærðir um að hinir ókunnugu hljóti að vera hættulegir og vondir. Þetta er bara dæmi um það hvernig ég hugsa þessa dagana, en það breytir engu þótt ég hugsi svona. Það virðist ekki breyta neinu hvernig maður hugsar, nema maður breytist kannski sjálfur við það.
Nú eru margir að hugsa og skrifa á netið, flestir skrifa (hvort sem þeir eru að blogga eða skrifa athugasemdir við blogg) um það sem er að gerast og ég er fegin því. En ég veit eiginlega ekki hvort það breyti nokkru.

Ég: Eigið þið allar Batman-myndirnar? Laugarásvídjómaðurinn: Auðvitað, annars myndum við nú bara loka.

Það eina sem freistar mín við að fá bílpróf er að geta keyrt í Laugarásvídjó.

Ó ég er svo merkileg og upptekin en hef samt tíma fyrir barbadókú eða hvað hefur eiginlega gengið á.

Nú hef ég aftur gleymt því að blogga í um það bil mánuð. Ég held að það skipti engu máli. Hins vegar langar mig að afsaka mig, eins og til að friða reiða lesendur sem hafa þrotlaust athugað síðuna mína og orðið fyrir vonbrigðum. Afsakið! Haha, afsakið mig elskurnar mínar. Ég hef verið á hátíðum, mér hefur verið boðið í veislur.

Nú grunar mig að fólk dragi sannleiksgildi þessara staðhæfinga minna um samkvæmislíf í efa. Ég skal þá útskýra nánar. Þetta hófst allt með árshátíð Le Chat Botté, kvikmyndaklúbbsins nafntogaða. Á hátíðina mættu báðir meðlimir klúbbsins og einn gestur. Þessi heiðurgestur kvöldsins var Ingólfur Gíslason, stærðfræðingur og skáld, en flutti hann erindi um persónulegt viðhorf sitt til þess sem hann kallaði ,,vönduðustu kvikmyndaverk tuttugustu aldarinnar" auk þess sem hann stjórnaði umræðum að erindi loknu. Kvöldið náði hámarki þegar skálað var í freyðivíni undir fögrum hljómum kvikmyndatónlistarinnar úr Jurassic Park eftir John Williams.

Næsta hátíð var ljóðahátíð Nýhil, en þá var dansað í þrjá daga og þrjár nætur. Ég held að flestum sem hana sóttu hafi þótt agalega gaman, skáldin voru hvert öðru betra (nokkur voru jafnvel best), og pallborðsumræðurnar í Norrænahúsinu og Þjóðminjasafninu sköruðu jafnan fram úr þeim sem haldnar voru á árshátíð Stígvélaða kattarins.
Svo er það djasshátíð sem enn er í gangi. Ég hef farið á tvenna tónleika enn sem komið er. Aðrir þeirra voru meira að segja upptaka, þannig að ég heyrist að öllum líkindum klappa á geisladisk sem mun koma út einhvern daginn.

Vera og Guðný buðu mér svo í sitt hvora afmælisveisluna, en það eru í mínum huga miklar fréttir vegna þess að í vor hitti í Kakó í strætó og sagði að enginn byði mér lengur í afmælið sitt.

Nú eruð þið eflaust orðin þreytt á því að lesa og pirruð yfir því að þið skiljið ekkert í myndunum sem eru efst. Ég skal hjálpa ykkur með það.

Mynd 1: Barbadókú er eins og súdókú, nema með barbafjölskyldunni í staðinn fyrir tölustafi. Ég er afskaplega hrifin af þessari nýju afþreyingu. Það er vissulega líflegra að hafa allar þessar persónur, sem allar hafa sinn lit og persónuleika sem komið er til skila með fylgihlut eða stellingu, heldur en að hafa tölustafi sem, í samanburði við barbafjölskylduna, líta allir eins út.

Mynd 2: Atriði úr myndinni The Damned Don't Cry, tveir menn með byssur og Joan Crawford. Báðir elska hana og líka einn annar. Það hlýtur að vera þreytandi að vera femme fatale.
Ég vildi bara draga athygli að myndunum hennar Crawford vegna þess að undanfarnar tvær vikur hef ég horft á fimm slíkar - Humoresque, Possessed, The Damned Don't Cry, Grand Hotel og Mildred Pierce. Flestar teljast þær til rökkurmynda (film noir) og ég verð eiginlega að mæla með þeim, sérstaklega þegar rignir úti. Ég er að hita upp fyrir námskeið í háskólanum sem heitir einmitt Rökkurmyndir þannig að bráðum verð ég menntuð í þessu.

Mynd 3: Leikararnir Oskar Werner og Julie Christie sem fara með hlutverk Montags og Lindu/Clarisse í myndinni Fahrenheit 451, en hún er einmitt fyrsta myndin í röð sci-fi mynda sem kvikmyndaklúbburinn sem ég get ekki hætt að tala um ætlar að taka fyrir nú í haust.
Við horfðum semsagt á hana í gærkvöldi og vorum báðar afskaplega hrifnar. Myndin er gerð eftir skáldsögu Ray Bradbury og sýnir hvernig Ameríka gæti barasta orðið í framtíðinni; framtíð þar sem bækur eru bannaðar vegna þess að þær láta fólk hugsa og finna til, en þá hættir það að vera hamingjusamt. Aðalpersónan Montag er slökkviliðsmaður en slökkviliðsmenn í framtíðinni vinna við það að leita uppi bækur og kveikja í þeim. Þetta minnir mig á það þegar ég var að tala við kunningja um það að mér þætti Rape Play ljótur tölvuleikur sem enginn ætti að vera í, en hann talaði þá um það ég vildi bara brenna bækur, til dæmis American Pshyco og The Story of the Eye. Það þykir mjög alvarlegt að vilja brenna bækur út af tjáningarfrelsinu meðal annars.

Aðalatriði:

Leikstjóri: François Truffaut

Tilvitnun:
Clarisse: Is it true that a long time ago, firemen used to put out fires and not burn books?
Montag: Your uncle is right, you are light in the head, put out fires? Houses have always been fireproof.

Mánaðarþögn í misgóðum myndum.